معصومه ابتکار عضو شورای شهر سوم در نطق پیش ازدستور خود با شدت وصراحت از طرح امنیت اجتماعی انتقاد کرد ودر فرازی ا ز این سخنان انتقادی می گوید :"چرا نتوانستیم  بعد از این همه سال که کلیه امکانات را در اختیار داشتیم به راهکاری منسجم ومتعادل در این زمینه برسیم "

باشنیدن این سخنان انسان به یاد ده سال قبل می افتد یعنی هشت سال از این همه سال  که خانم ابتکار باید پاسخ دهد که چرا طی این هشت سال دولتی روی کار بود که وی یکی از مسئولان ووابستگان حزبی و تشکیلاتی آن بود برای رفع این معضل به کدام راهکار منسجم ومتعادلی دست یافت وآن را به اجرا گذاشت .

شاید پاسخ این سوال را بتوان از درون وزارت ارشاد هشت ساله ی دوران سید محمد خاتمی یافت دوره ای که این گونه معضلات اصلا معضل تلقی نمی شد و برای ترویج وپروبال دادن به آن از شبهه منطق اباحه گری (تساهل وتسامح)  غربی نیز در حد وافر استفاده شداگر این اتفاق ویران گر در آن دوران هشت سال نمی افتاد شاید شنیدن این گونه سخنان از خانم ایتکار و یا دوستان وی خالی از لطف نبوداما حالا؟؟

به عیان پرچم دشمن در مسلخ قربانی کردن ارزشهای اصیل اسلامی و مسخ هویت دینی و ملی جوانان این مرز وبوم مشهود است وخانم ابتکار وهمفکران وی نباید چشم خود را برروی این واقعیت تلخ ببند ند.

روزنامه نگار مسلمان

به گزارش پایگاه خبری "مبارزین"، وبلاگ کارگردان فيلم اخراجی ها که یکی از پربیننده ترین وبلاگ های ایرانی است، ازهفته گذشته در برخی از شهرستان ها و بخش هایی از تهران مسدود شده است.

اگرچه مسوولان بخش فیلترینگ وزارت ارتباطات و فن آوری ارتباطات از این مساله ابراز بی اطلاعی می کنند اما شنیده ها از یک منبع آگاه حاکی است که مطلبی با عنوان «فاحشه صنعتی» دلیل اصلی فیلتر کردن این وبلاگ است.

ده نمکی چندی پیش در وبلاگ شخصی خود، دردنامه یک دختر در بخش کامنت ها را با عنوان «حالا دیگر من یک فاحشه صنعتی ام» بدون دخل و تصرفی درج کرده بود.

در این دردنامه، دختری وضعیت اسفبار خود را در بخش نظرات این وبلاگ نوشته بود که چگونه توسط پسری به منطقه عسلویه رفته و در آنجا به فساد کشیده شده است. وی در این نامه از اوضاع نابسامان اخلاقی در میان مدیران منطقه ویژه اقتصادی عسلویه و ارتباط آنان با زنان شاغل در این منطقه پرداخته است.

ده نمکی در ابتدای این مطلب آورده بود: «ظاهرا این کامنت، واکنش هایی را به همراه داشته، عده ای بجای همدردی، کاتولیک تر از پاپ شده و اصل نگارش این نامه را زیر سوال برده اند. در وبلاگ آقای استادی برخی مخاطبان نظرات جالبی بود که فکر می کنم این جماعت اصلا عاطفه و احساس ندارند.»
وی سپس افزود: «حضرت علی می فرماید، اگر خلخال از پای پیر زن یهودی کنده شود جا دارد فرد مسلمان دق کند، دق پیشکش حداقل نق نزنید. در طول ساخت فقر و فحشا ده ها از این موارد مقابل دوربین ام قرار گرفتند کاش به جای نقد تکنیکی رگ غیرتشان تکان می خورد(!)»

گفته می شود، منطقه ویژه اقتصادی عسلویه از درج این مطلب در وبلاگ ده نمکی به دادگاه شکایت برده است.

وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي گفت: احمدي‌نژاد براي به دست‌آوردن راي جبهه خاکستري شکلک در نياورد.

 محمدحسين صفار هرندي ‌گفت: سوم تير از ديد بعضي‌ها يک اتفاق بود، در حالي که ما معتقديم نتيجه‌اي از يک فرآيند مستمر است که در آن روز تير خلاص آن شليک شد.

 وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي با تاكيد بر اينكه «همه قبول دارند رفتار انتخاباتي احمدي‌نژاد و يارانش خط مستقيمي بود که اگر رد آن را بگيريم، به مساجد و کانون‌هاي تفکر بسيجي مي‌رسد»، تاكيد كرد: انتخاب احمدي‌نژاد خلق‌الساعه نبود، بلکه ريشه‌دار و پيرو يک انتظار بود.

 وي با اشاره به دوران رجايي و باهنر اظهار داشت: پس از آن زمان خدمتگزاراني آمده‌اند، اما هيچ وقت دنيا به کام بچه‌حزب‌اللهي‌ها نبود

از صدر اسلام تاکنون و به نام اول بسیجی عالم امیرالمومنین(ع) در در عدل تک سوار بی تاخت و تاز بود

 

و به نام آن بسیجی که تن به شمشیر داد ولی ذلت را را نپذیرفت و از جانش گذشت

 

و به نام آن بسیجی پیر خمینی کبیر که در گرمای نجف برایش پنکه می آوردند ، می گوید((چون دیگران از این وسیله بی نصیب هستند لازم نیست))

 

و به نام نام آن بسیجی که با مدرک دکترای فیزیک پلاسما از آمریکا راهی لبنان و بعد جبهه ایران شد

 

و به نام آن زن جانباز بسیجی که وقتی تعادل عصبی اش را از دست می دهد بچه را در اتاق مبحوس می کند و خودش را دربرابر او قرار می دهد تا او را بزند چون اگر آن زن در برابرش نباشد خودش را میزند....

 

و به نام آن بسجی که اسمش علی از تبار فاطمه زهرا است و در غریب بودن تا ندارد .

 

و به نام آن بسیجی که روزی خواهد آمد.........

یکی از اساتید فرمود:من به اندازه ای که از شهدای این دوره می ترسم از خدا و امام حسین(ع)و سایر معصومین نمی ترسم.!!

این حرف علامت سوالی برای ما بود. توضیح داد که خدا ارحم الراحمین است و امام حسین رحمت للعالمین اگر آن ها از ما مکدر شوند ، می شود آن ها را راضی کرد.!!

 اما نگرانی من این است که اگر این جوانان که شهید شده اند از ما ناراضی شوند ، نمی توانیم آن ها را راضی کنیم!!!

اخلاق امام حسین طوری بود که رحمت آن متوجه دشمنان هم میشد ولی برای شهدا ما این موضوع صدق نمی کند. بخصوصشهدای ما که روی مسائل حساسی دست گذاشته اند

مثلا گفته اند : اگر زنان حجاب خور را رعایت نکنند یا مسئولان به وظیفه خود عمل نکنند ، ما جلوی آن ها را در روز محشر می گیریم.!!

حالا بيا و درستش كن !

نكير و منكر كم بودن و سوالهاي آنها كم بود ؛ بايد به سوالهاي شهدا هم جواب بدهيم !!

نويسنده : حاج محسن

جان خلق الله به حلقومشان رسیده بود! ... و چه سخت روزى است يوم‏الحساب، آنگاه كه ديگر، بازيچه‏هايى چون پول و پارتى و رانت‏هاى سياسى و اقتصادى و... به كار گُنه‏كاران نيايد. چه سخت روزى است آنگاه كه فرياد گمراه‏شدگان به آسمان برخيزد كه شيطان در لباس حاكمان نااهل و با تمسك به نيرنگ‏هاى زاييده مدرنيته،در وسط بازار کسب ، در سالن‏هاى سينما، به هنگام مطالعه كتاب، به وقت گوش سپردن به موسيقى، به گاه تماشاى مجسمه‏هاى سكس پرويز تناولى، با مهر تأييد وزارت ارشاد اسلامى(!) به نام جمهورى اسلامى - اين وديعه بى‏همتاى خداوندى به بندگان خود در عصر غيبت امام منتظر - مارافريفت! خدايا! تو داد ما را از اين سياستبازان بى‏تقوا بستان كه ما به سان گفتار حجت اَوَلينت در زمين مشى كرديم كه: «الناس على دين ملوكهم»! و چه سخت و سوزان است حميم جهنم و متحيرم از اين جماعت سياستباز كه 16سال تمام روز را به شب نمى‏رساندند مگر جرعه‏اى از آن نوش جان كنند!
... بازى بازيگران بى‏هنر
در رجب اندر ربيع و در صفر
حيله و مكر است با خلق خدا
روز و شب خشتى زنند اندر هوا
غافل از رحمان ذوالعرش المجيد
آنكه چون او ديگرى نايد پديد
آنكه دستش فوق دست ديگران
وانكه از مكرش رسد جان‏ها به جان
در لباس توسعه، سازندگى
آب و آبادانى و بالندگى
با شعار نوگرايى در زمان
قبله آمالشان غرب جهان!
از پى هر سال جدول ساختند
قسمت و آمار و درصد ساختند
فخر مى‏كردند، آنها بر جهان
كاين منم در توسعه چون بُز، جهان!
رشدشان در توسعه شش درصدى
غرب عالم از براشان كف‏زدى
صندوق بين‏الملل در مشت غول
جيب آن بانك جهانى پر ز پول
سوز و آتش خيزد از اندامشان
پيش خود گفتند آن بد گوهران
مالشان را با ربا آلوده‏ايم
رزقشان مشحون آتش كرده‏ايم
ليك آن بازيگران بى‏هنر
شرم ناكردند از صاحب بصر
در ميان عيش و ناز و نوش آن
ناهنرمندان خسران ديده جان
فقر گردن‏هاى نازك مى‏فشرد
سفره خالى به اِشكم مى‏سپرد
داغ بيكارى به جان هر جوان
شعله‏ها مى‏زد ز پيدا و نهان
مردهاى سرخ روى با حيا
مى‏كشيدند آه از دل كاى خدا!
مى‏شود مترى ز هكتار فلان
خانه سرمايه‏دار بدنهان
گرددم عايد كه يابم راحتى
از غم بى‏مسكنى، بى‏راحتى
اى خداى خلوت شب‏هاى من
تك پسر نازم بپژمرد از محن
بس كه رنج و درد بى‏كارى كشيد
سوى ترياك و حشيش آخر كشيد
پيكر بالا بلايش سوخت سوخت
جامه ننگى برايش دوخت دوخت!
بارالها! چشمهايم را ببين
هيكل چون استخوانم را ببين
بين كه بعد از رنج و محنت‏هاى سخت
دخترى پرورده‏ام ز اميد بخت
ليك رنج بى‏جهازى بردلش
شعله‏اى زد آتشين شد حاصلش
قيد دين و مذهب و معبود زد
كام شيطان را ز شهوت بوسه زد
پاى خود در جاده فحشا نهاد
قلب بابا را به زير پا نهاد
اى خداوند كريم واى امين!
دردهاى قلب ما را هم ببين
درد قلبى عارض من ماه‏هاست
كان علاجش در شمال شهر ماست
چون طبيب حاذق اندر شهر ما
شرمش آيد از طبابت بهر ما
قبله او پول و مال و ثروت است
آخر او هم اهل اين بارِ كج است
ياد باد آن روزگاران ياد باد
يك دلىِ مردمان صد ياد باد
ترس حكام از عقاب ذوالجلال
مشى‏شان همچون فقيران ياد باد
حاكميت رو به سوى انبيا
قبله آمالشان شهر ولا
بى‏محابا سوى دشمن تاختند
عالمى حيران زايمان ساختند
زرق و برق توسعه ی مغرب زمين
از خدا جا ماندن و ماندن زمين!
ديده‏هاشان را به كورى نِى كشاند
عزمشان سوى جهادى نو كشاند
توسعه دادند بازار جهان
نام حق پيچيد اندر هر مكان
آرمانِ شهرشان شد منجلى
سيره‏شان شد عدل و انصاف على
از رجايى سيرتان پاكدل
يادم آيد گاه هر آهى ز دل
خدمت خلق از براى حق چه شد؟
سفره خالى چو خلق الله چه شد؟
خشم بردن در قضاى دشمنان
عدل و احسان در ميان مومنان
ترس و ترس و ترس نى ترس از عدو
ترس از ذات اله لاغير هو
پس چه شد آن گوهران بندگى؟
عبدسازى‏هايشان، «سازندگى»!
بارالها داغ حكام نجيب
تا به كى ماند به دلهاى غريب
حاكمى كو دفترش بر كاخ شاه
مى‏زند طعنه، كجا آيد به راه...؟
و به راستى چگونه ممكن است كه 16 سال تمام، مملكتى به دست تو اداره شده باشد و مردمش، اقتصاد مردمش، اجتماع مردمش و فرهنگ مردمش به حال و روز فعلى افتاده باشد و باز تو براى ايشان آواز سازندگى و توسعه اقتصادى به سبك ليبراليستى سر بدهى؟ آيا وقت آن نرسيده كه از خدا بترسيم؟
... و کلام آخرآنکه
با هزاران اشک شوق ... می گساران تا به صبح ... سوم تیر مبارکبادا ... صبح امید مبارکبادا...

نویسنده: سید حسین علوی

روزنامه کیهان در شماره امروز خود درباره تلاش خبرنگار رادیو فردا؛ وابسته به سرویس جاسوسی آمریکا(سیا)، برای مصاحبه با الیاس نادران(نماینده اصولگرای تهران) نوشت:

يكي از نمايندگان اصولگراي مجلس ديروز ضمن خودداري از مصاحبه با خبرنگار راديو آمريكايي،  وي را وادار ساخت به وابستگي اين راديو به آمريكا اعتراف كند.
اين خبرنگار آمريكايي كه روز گذشته در تماس تلفني با دكتر نادران عضو فراكسيون اصولگرايان مجلس خواهان گفت وگو درباره باغ قلهك شده بود در پاسخ به سؤال هاي دكتر نادران مبني بر اينكه دقيقاً منابع مالي راديو فردا چيست و پس از كلي آسمان و ريسمان كردن بالاخره اذعان كرد كه از دولت و نيز كنگره آمريكا پول دريافت مي كنند.
مشروح اين گفت وگوي چند دقيقه اي كه توسط دكتر نادران در اختيار كيهان قرار گرفته چنين است:
خبرنگار راديو فردا (در تماس با تلفن همراه دكتر نادران): آقاي نادران من از راديو فردا تماس مي گيرم مي خواستم با شما درباره باغ قلهك مصاحبه كنم.
دكتر نادران: راديو فردا براي كجاست؟
- ما در اروپا هستيم.
- كجاي اروپا؟
- در كشور چك فعاليت مي كنيم.
- منابع مالي شما از كجا تأمين مي شود؟
- ملت آمريكا مي دهند.
- آهان. ملت آمريكا مستقيم به شما پول مي دهند!؟
- نه خير، ما از طريق كنگره اين پول را دريافت مي كنيم.
- مگر كنگره ابزاري براي پرداخت پول مردم آمريكا به شما دارد؟
- نه، مردم به دولت آمريكا ماليات مي دهند و بودجه ما هم از اين طريق تأمين مي شود.
- پس شما از دولت آمريكا كمك مي گيريد؟
- نه، ما اصلا ربطي به دولت آمريكا نداريم. ما از كمك هاي خيريه استفاده مي كنيم نه از دولت.
- پس شما خيريه بگير هستيد؟!
- نه، من كه گفتم ما از كنگره آمريكا كمك مي گيريم، اصلا آقاي نادران اين حرف ها به كنار. شما بفرمائيد با ما درباره باغ قلهك مصاحبه مي كنيد يا نه؟
- من مصاحبه مي كنم ولي به شرطي كه اول بدانم منابع مالي راديو فردا دقيقاً از كجا تأمين مي شود!

رجانيوز: بالاخره پس ازگذشت پنج هفته از مهلت قانونی تعیین شده از سوی مجلس، وزارت نفت طرح برقراری سهمیه بندی بنزین در کشور را که به منظور کنترل و کاهش مصرف داخلی تا حدود تولید داخلی تصویب شده است را از ساعت 24 شب گذشته به مرحله اجرا گذاشت.

 

با اعلام رسمی شب گذشته وزارت نفت، طرح کنترل وکاهش میزان مصرف سوخت پس از سالهاي مديدي كه مسئولین سخن از «لزوم» تصويب و اجراي آن می گفتند، عملا  از ششم تیرماه هشتاد وشش به مرحله اجرا درآمد.

 

این تصمیم که دقیقا سه ساعت پیش از اجرا از طریق بخش اخبار صدا و سیما به اطلاع مردم رسید، به دلیل پر حجم بودن تبلیغات و تحلیلها درباره آن، البته موجب نگرانی اولیه مردم شد به طوریکه بنابر گزارشهای خبرنگاران رجانیوز ازچندین نقطه تهران، این اعلام موجب هجمه مردم به جایگاههای عرضه سوخت و ایجاد صف طویل برای دریافت سوخت گرديد.

 

این موضوع از آن جهت که از لحاظ روانی، خود عامل تقویت کننده بود، سبب شد نگرانی آن دسته از هموطنانی که در صفهای طویل منتظر دریافت بنزین بودند مضاعف و زمینه برای شرارتهای گروهی از اراذل فراهم شود.

 

بنابر گزارش خبرنگار رجانيوز، این گروه از اشرار پس از آنکه از نگرانی مردم که با «بوق زدن» و «چراغ زدن» ابراز می شد اگاه شدند، با آتش زدن لاستیک و سطلهای زباله، شکستن شیشه برخی مغازه ها، بانکها و فروشگاهها و بالاخره سنگ پرانی به مردم و عابرین، تردد مردم را دچار مشکل کردند و قصد داشتند تا با ایجاد ترافیک، زمینه را برای تهییج انگیزه سایرین؛ خصوصا جوانان فراهم نمایند.

 

این گزارش می افزاید پس ازبروز این شرارتها، برخی از مراجعه کنندگان به جایگاههای عرضه سوخت که تا پیش از این با بوق زدن و... اعتراض می کردند، با دیدن این صحنه ها و سوءاستفاده اراذل و اوباش از نگرانیهای آنان دست از اعتراض کشیدند.

 

این امر سبب شد تا به مرور زمان و علیرغم شرارتهای اوباش، از ساعت یک ونیم بامداد به بعد خیابانها از جمعیت خالی و اوباش روردر روی نیروی انتظامی قرار گیرند.

 

گزارش خبرنگار رجانیوز حاکی است ، از این لحظه بود که اکثر اوباش فرار کردند اما در این میان برخی از آنان نيز دستگیر شدند.

 

گفتنی است تمام آنچه خبرنگار رجانیوز تا ساعت تنظیم خبر (چهار و سی دقیقه صبح) از خسارتهای وارده گزارش کرده و به تایید تلویحی برخی مسوولین هم رسیده به شرح زیر است:

 

1- جایگاه عرضه سوخت واقع در خيابان شريعتي نرسيده به خيابان معلم توسط اوباش به آتش  كشيده شده و به شيشه هاي ساختمان مجاور آن خساراتی وارد شده است. در این منطقه همچنین، اوباش به مردمی که با خودرو از آن منطقه عبور می کردند سنگ پرانی کرده اند.

 

2- جايگاه عرضه سوخت واقع در خيابان شريعتي تقاطع بهار شيراز بر اثر حمله اوباش آسيب ديده و برخي از امكانات آن تخريب شده است.

 

3- در غرب تهران دو جايگاه عرضه سوخت، يكي واقع در ميدان آزادي و ديگري در خيابان آزادي (تقاطع خوش) نيز مورد حمله اشرار قرار گرفته اند.

 

4- اراذل و اوباش، جایگاه عرضه بنزین در خيابان رسالت(حوالی میدان) را دچار آتش سوزي کرده، شيشه هاي دفتر اين پمپ بنزين شكسته شده و خساراتي نيز به تجهيزات آن وارد آورده اند. اشرار همچنین با حمله به يكي از شعب بانك واقع در کنار اين جایگاه، شيشه هاي آن را  شكستند.

 

5- در جایگاه سوخت خيابان دماوند، تقاطع خاقاني نيز آتش سوزي رخ داده است. منابع حاضر در صحنه گفته اند که این آتش سوزی به صورت اتفاقی روی داده است اما در عین حال این امر موجب شد تا ترافیک سنگینی در این نقطه از شهر تا ساعت یک بامداد ایجاد شود.

 

6- در خیابان دماوند تقاطع سبلان نيز عده اي ازاوباش با سوءاستفاده از ازدحام به وجود آمده، اقدام به آتش زدن تعدادي از سطل هاي زباله كرده اند تا جو روانی را ناآرام جلوه دهند.

 

7-عده اي از اراذل پس از ايجاد آتش سوزي در پمپ بنزين حكيميه واقع در شرق تهران اقدام به مسدود كردن خيابان نموده و ترافيك ايجاد كردند. اين اوباش همچنین پس از این خرابکاری، به فروشگاه شهروند حكيميه نیز حمله و به آن خساراتی وارد کردند.

 

8- در پمپ بنزين واقع در  غرب بزرگراه نيايش نیز به دلایل نامعلومی آتش سوزي رخ داده است. شنيده هاي خبرنگار رجانیوز حاکی است در اثر این آتش سوزی یک خودرو نیز دچار حریق شده اما خوشبختانه این حادثه تلفات جانی نداشته است.

(نگاهي تحليلي بر عملكرد رسانه هاي دوم خردادي در انتخابات سوم تير ) برخي از وقايع تاريخي، روشنگري بسياري دارند و لذا شايسته بحث و بررسي دقيق‌تري هستند. نهمين انتخابات رياست جمهوري، از جمله اين وقايع به شمار مي‌رود كه بدون ترديد در حافظه تاريخي ملت ايران خواهد ماند. از اين انتخابات دو روايت وجود داشت: روايت نخبگان و روايت مردم. اصولاً در يك نظام مردم‌سالار، نبايد تبايني ميان روايت مردم و نخبگان وجود داشته باشد. به ويژه اينكه برخي از اين نخبگان خود را سخنگوي مردم نيز مي‌دانند. اما اين انتخابات از تبايني جدي ميان اين دو روايت پرده برداشت. نخبگان به ويژه نخبگان سياسي، اقتصادي و فكري، احمدي‌نژاد و رأي به او را چنين روايت مي‌كردند: «فاجعه1‌اي كه قرباني آن، همه ملت و تمام كشور خواهد بود.)، خودكشي سياسي2‌، تهلكه3، واپس‌گرايي4، تحجر5، تماميت‌خواه6، اقتدارگرايي افراطي7، تداركاتچي8، ورطه سقوط9، انسداد سياسي10، تنگ‌نظري11، رياكاري12، طالبان ايراني13 و.... اما مردم روايت ديگري از احمدي‌نژاد داشتند: «دينداري، عدالت، صداقت، خدمت، ساده‌زيستي و...». نخبگان احساس خطر مي‌كردند، اما مردم چنين احساسي نداشتند. اصلاح‌طلبان، محافظه‌كار شده بودند، اما مردم هنوز اصلاح‌طلب بودند. اما اين بار با تعريفي كه خود از اصلاح‌طلبي داشتند و مسيري كه خود براي آن تعيين مي‌كردند. اين دموكراسي اما به مذاق داعيه‌داران دموكراسي خوش نيامد. عصري‌گري ليبرال دموكراسي، دوباره جلوه‌گر شد و آشكار كرد كه نسبت به‌هايدگري‌ها و فرديدي‌ها در اين خصوص جفا شده است. حوالت تاريخي ما با حوالت تاريخي غرب بار ديگر پيوند خورد. احمدي‌نژاد، ژان ماري لوپن و‌هاشمي، شيراك شد: «رأي به‌هاشمي مي‌تواند ميزانِ رشدِ آگاهي سياسي ما و غلبه ما بر احساس شخصي‌مان را نمايان كند، كه آيا ما هم قدري از آن رشد سياسي فرانسوي‌ها را پيدا كرده‌ايم؟14» با اين وصف روشن است كه به زعم ديهيمي، ملت ايران حتي قدري از آن رشد سياسي فرانسوي را هم پيدا نكرده است. پس از انتخابات نيز حوالت ما همان حوالت غرب است، چرا كه به زعم برخي انتلكتوئل‌هاي وطني، پيروزي احمدي‌نژاد به معناي غالب شدن مدل سوئد شرقي بود15. يكي از بناپارتيسم سخن مي‌گويد 16 و آن ديگري به پايان تاريخ فوكوياما مي‌انديشيد كه «اين‌بار تاريخ را تمام كنيم.17» اين انتخابات التزام و تعهد جريان روشنفكري به «آرمانهاي متافيزيكي مبهم» و باورهاي استعلايي را به وضوح آشكار كرد و نشان داد كه چگونه آنان گوي سبقت را از رقباي بنيادگرا و اصول‌گراي خود ربوده‌اند. مخالفان تقسيم شهروندان به درجه يك و دو، اينك آرای شهروندان را به كيفي و كمي بدل مي‌كنند. شمس‌الواعظين، ده ميليون رأي‌هاشمي را كيفي و هفده ميليون رأي احمدي‌نژاد را كمي مي‌خواند. آيا از ديدگاه جريان شبه روشنفكر وطني، دموكراسي بر مداري جز «اكثريت» مي‌چرخد؟ و مگر اكثريت چيزي جز كميت است؟ آيا كيفيت را مرجعي جز كميت تعيين مي‌كند؟ اگر براي تعيين كيفيت، به مرجعي فراتر از كميت يا اكثريت جامعه اعتقاد دارند، ضروري است كه به صراحت اين موازين و معيارهاي استعلايي، متافيزيكي، فرادموكراتيك و اقتدارگرايانه را بيان كنند. قوچاني معتقد است طبقه فرودست بر اثر فريبي كه خورده با احمدي‌نژاد است18. وي همچنين طبقه حامي احمدي‌نژاد را طبقه‌اي با ماهيت خرده‌بورژوا و عين پرولتاريا مي‌داند.19 اين جريان شبه روشنفكري زماني نظارت استصوابي را توهين به شعور ملت مي‌دانند و آنگاه كه خود پيروز مي‌شوند در مدح و ستايش شعور و آگاهي سياسي اين ملت، مثنوي‌ها مي‌سرايند هفتاد من! و زماني كه كانديداي مورد نظرشان را مردم نمي‌پذيرند به شدت عصباني شده و آنان را فرودست و فريب‌خورده و لمپن پرولتاريا مي‌نامند. از نظارت استصوابي انتقاد مي‌شود و رد صلاحيت‌هاي گسترده مورد اعتراض قرار مي‌گيرد. اين جريان در حالي مدافع هزار نفري هستند كه صلاحيتشان مورد تأييد قرار نگرفت كه خود حتي تاب تحمل رقابتي دو نفره را ندارند و به رد صلاحيت كانديداي رقيب مي‌پردازند و‌هاشمي را تنها گزينه مي‌خوانند.20 صلاحيت يك كانديدا را چه كسي بايد تعيين كند؟ مردم يا عاليجنابان روشنفكر؟ صرف نظر از همه اين اهانت‌ها به مردم، اهانت بسيار بزرگتري از سوي جريان شبه روشنفكري و طيف وسيعي از نخبگان سياسي، اقتصادي و ديني به ملت ايران و فرهنگ ايران زمين شد. آنان برخلاف ادعاي خود در خصوص بزرگ بودن ملت و فرهنگ ايران، هيچ شأن و جايگاهي براي آنها قائل نيستند. يكي مي‌گويد: «انتخاب نادرست، ما را به تعطيلات تاريخ رهسپار مي‌كند.»21 و آن ديگري معتقد است: «نه فقط حقوق دموكراتيك و آزادي‌هاي مدني و دستاوردهاي دهه‌ها پيكار مردم و روشنفكران آزادانديش به خطر افتاده، بلكه امنيت ملي ما هم با چالش جدي روبرو شده است.22» جامعه‌شناسان ما هم «سرمايه‌هاي ملي، تجربه 27 سال انقلاب و كيان ايران را در مخاطره جدي مي‌دانند.»23 و اهل فرهنگ اين مملكت نيز فاجعه را بسيار نزديك مي‌دانند.24 يكي از سقط شدن تمام ثمره علمي كشور سخن مي‌گويد25 و ديگري موجوديت و دين و وطن و ناموس و حيثيت ما را در خطر مي‌داند.26 چگونه انتخاب يك رئيس جمهور مي‌تواند اين همه فاجعه به دنبال داشته باشد؟ يورش مغول هم نتوانست ما را به تعطيلات تاريخ رهسپار و كيان و موجوديت ما را تهديد كند. چرا ملت ايران چنين قضاوتي ندارد و خطري به اين بزرگي را احساس نمي‌كند؟ ماجرا آنجا جالب مي‌شود كه گفته شد: «اين روزها اينگونه تبليغ مي‌كنند كه مردم براي نخبگان، فرهيختگان و روشنفكران و احزاب ارزشي قائل نيستند و آنها پايگاه و نفوذي در مردم ندارند، به نظر من اهانتي بزرگتر از اين نمي‌توان به يك ملت كرد.»27 در خصوص اين ادعا كه نشانه‌هايي از سندروم اسنوبيسم بيماري مزمن جريان شبه روشنفكري در آن مشهود است و در صدد است تا اهانت را به نوعي به ملت احاله كند، بايستي متذكر شد كه اگر آقاي آرمين، اهانتي را احساس كرده‌اند، اين اهانت متوجه همان نخبگان و فرهيختگان و روشنفكران و احزاب مورد نظر وي مي‌باشد و نه ملت. چرا كه ملت، نه آنان را نخبه مي‌داند و نه فرهيخته و نه روشنفكر و نه حزب. اين انتخابات توانست ماهيت اقتدارگرايانه و تماميت‌خواه جبهه دموكراسي‌خواهي را نيز آشكار كند. جلائي‌پور معتقد بود «پيروزي‌هاشمي كافي نيست، بايد پيروز مطلق شويم.28» و عمادالدين باقي مي‌گفت: «هاشمي بايد با يك رأي بالا پيروز قاطع ميدان باشد تا بنيادگرايي براي هميشه از ميدان به در شود.29» از ميدان به در كردن مخالف! اين است معناي دموكراسي و تساهل و تسامح و مدارا و تحمل مخالف. ايران براي همه ايرانيان، از ديدگاه جبهه مشاركت و جبهه دموكراسي‌خواهي كه هشت سال همچون پتكي بر سر متهمان به انحصار طلبي كوفته مي‌شد. قوچاني دموكراسي را نردباني براي خود و همفكران خود مي‌داند كه مخالف، حق بالا رفتن از آن را ندارد. زيرا همواره اين امكان وجود دارد كه اين نردبان را واژگون كند «چرا كه آنان آموخته‌اند كه در روش دموكرات و در اهداف اصول‌گرا باشند.30» اگر چنين است كه جبهه دموكراسي‌خواهي هم در روش و هم در اهداف دموكرات هستند، پس اين همه «اهداف فرادموكراتيك» جبهه دموكراسي‌خواهي از كجا آمده است؟ چرا بايد تحجر و واپس‌گرايي و افراط و مرگ اصلاحات نامطلوب باشد، اگر مردم به آن رأي دهند؟ آيا آزادي و اصلاح‌طلبي اصولي فرا‌دموكراتيك است؟ انتخابات نهم، بسياري از مرزبندي‌هاي ساختگي را نيز از ميان برداشت. كساني كه در مرحله اول انتخابات خود را تنها رقيب‌هاشمي مي‌پنداشتند و يا گروه‌هايي كه از رقباي‌هاشمي حمايت مي‌كردند، در مرحله دوم انتخابات «با حفظ ديدگاه‌هاي انتقادي» از‌هاشمي حمايت كردند. حفظ ديدگاه‌هاي انتقادي، مفهومي بود براي كسب هويتي مستقل كه به وضوح فاقد آن بودند. اين ديد انتقادي البته حداكثر چيزي نظير جنگ زرگري «اولويت توسعه بر دموكراسي31» بود. در واقع‌هاشمي نه كف مطالبات آنها، كه سقف آن بود. احمدي‌نژاد به پوپوليسم متهم مي‌شد. اما آيا بادكنك هوا كردن و كبوتر آزاد كردن و زنجيره انساني دور ميدان آزادي و اجراي كنسرت و پايكوبي و به ميدان كشاندن هديه تهراني و گلزار و ساير هنرپيشگان و ورزشكاران كه به لحاظ درك سياسي هيچ رجحاني بر مردم ندارند، از سوي احمدي‌نژاد صورت گرفت؟ اگر اين موارد پوپوليسم نيست پس بايستي همان رشد سياسي فرانسوي باشد كه مردم را به تقليد از رأي هنرپيشگان و ورزشكاران دعوت كند. در اين رشد سياسي، گاه رأي دادن به تكليف نيز بدل مي‌شود. پيش از 27 خرداد گفته مي‌شد: «تصميم هر شهروند ايراني براي رأي دادن يا ندادن مقدس نيست، اما كاملاً محترم است،‌ شايسته نيست ما با برچسب‌زني و كدگذاري‌هاي خطابي يا بيانات شورانگيز و حماسي، فرايند تصميم‌گيري جمعي و فردي شهروندان را براي استفاده يا عدم استفاده از حق قانوني خود دچار اختلال كنيم.32» و آن ديگري مي‌گفت: «حضور مردم در انتخابات نبايد حضوري اجباري و تكليف باشد. مردم همانطور كه حق رأي دادن دارند، حق دارند رأي ندهند.33» با اين وصف سخنان حجتي كرماني كه رأي به احمدي‌نژاد را عقلاً و شرعاً حرام مي‌داند شنيدني خواهد بود: «خدايا تو شاهدي كه اين يادداشت را پس از بيداري در شب كه از شدت نگراني براي آينده و انقلاب خوابم نبرد مي‌نويسم، اين نوشته بر حسب احساس شديد مسئووليت در قبال خطرات قطعي‌اي است كه ما را و موجوديت ما را و دين و وطن و ناموس و حيثيت و انقلاب و جمهوري ما را تهديد مي‌كند. تنها گزينه آقاي‌هاشمي است، هواداري از آقاي‌هاشمي بر همه ما فرض است.34» در انتخابات نهم در كنار تخريب، تحقير نيز جايگاه ويژه‌اي داشت. خاتمي در انتخابات هفتم تخريب شد، اما تحقير نشد.‌هاشمي نيز در انتخابات نهم تخريب شد، اما تحقير نشد. اما احمدي‌نژاد نه تنها با تخريب سنگين از سوي نخبگان سياسي و فكري و حتي ديني مواجه بود، تحقير نيز شد. آقاي خاتمي كه هشت سال سرمايه‌هاي فكري و مادي اين مملكت را براي مفاهيمي چون گفتگوي تمدن‌ها و جامعه مدني هزينه كرد و همواره براي انسانيت و بشريت و اخلاق، مانيفست صادر مي‌كرد، در روزهاي پاياني حكومت خود، ميزان التزام عملي‌اش را به شعارهاي خويش آشكارا نشان داد. او احمدي‌نژاد را دون شأن ملت ايران ناميد و با حمايت از‌هاشمي، قانونگرايي؛ يكي ديگر از دستاوردهايي را كه بدان مي‌باليد، زير پا گذاشت و نتوانست بي‌طرفي خود را حفظ كند. يكي ديگر مي‌گفت: «هيچ انسان قدكوتاهي با ايستادن بر روي شانه‌هاي مردان بزرگ بزرگتر نمي‌شود.35» و آن ديگري معتقد بود: «قباي سياست بر اندام ايشان بلند به نظر مي‌رسد.36» يكي ديگر از روشنگري‌هاي انتخابات نهم، روشن ساختن شكاف ميان مردم و نخبگان بود. اين شكاف البته ريشه در تعارضي بنيادي‌تر داشت. اين تعارض در سطح عميق‌تر ميان رشد عدالت‌محور و مورد تقاضاي مردم و توسعه ليبرال سرمايه‌داري مطلوب نخبگان بود. اما برخي براي اينكه ليبراليسم را از اين شكست سهمگين نجات داده و غسل تعميدي بدهند، معتقدند ليبراليسم موجود در ايران اساساً ليبراليسم نيست.37 معتقد به «فقر ليبراليسم» در ايران هستند. بر اين اساس آنچه در اين انتخابات شكست خورد ليبراليسمي بي يال و دم و اشكم بود كه همچون مشروطه ايراني مورد نظر آجوداني، توسط جريان شبه روشنفكر به ايران آورده شد. بله! ما هم معتقديم كه ليبراليسم در انتخابات شكست خورد، اما نه در انتخابات 3 تير، چرا كه هفته پيش از آن از ميدان به در شده بود. ديدگاه‌هاي معين، ناب‌ترين نوع ليبراليسمي بود كه تا به حال از سوي يك كانديدا اعلام مي‌شد و البته با كمال شگفتي توانست 4 ميليون رأي را نيز از آن خود كند. اما فراتر از آن بايد به اين نكته توجه داشت كه مهم‌تر از واقعيت، ذهنيت افراد است. آنچه مردم با صدايي بلند به آن «نه» گفتند، توسعه ليبرال سرمايه‌داري بود. حال اگر اين موجود، به هرگونه ديگر بزك شده و به نمايش گذاشته شود، تا زماني كه مهر ليبراليسم بر پيشاني دارد، نزد مردم مطرود و منفور خواهد بود. شانزده سال مملكت ايران با توسعه ليبرال سرمايه‌داري اداره شد. زماني كه مردم اين شيوه را نفي مي‌كنند، گفته مي‌شود با اعتذار از ملت ايران، اين توسعه ليبرال سرمايه‌داري، توسعه‌اي بي يال و دم و اشكم بوده است. شانزده سال ديگر فرصت دهيد تا توسعه ليبرال¬سرمايه‌داري با دم و يال و اشكم را پياده نمائيم. البته قضاوت با مردم خواهد بود؛ اما اميدواريم بعد از شانزده سال گفته نشود كه با عرض پوزش با آنكه اين شير، يال و دم و اشكم داشت، اما دندان‌هاي او فراموش شده بود! --------------------------------------------------------------------------- 1. شرق 1/4/1384 (شماره فوق‌العاده) و 30/3/1384 و 31/3/1384 (بيانيه جبهه مشاركت ايران اسلامي) 2. شرق 29/3/1384 (محمد قوچاني) 3. همان 4. مردم‌سالاري 1/4/1384 (كروبي و صانعي) 5. شرق 31/3/1384 (فوق‌العاده) (بيانيه جبهه مشاركت ايران اسلامي) 6. شرق 31/3/1384 (بابك احمدي) 7. شرق 30/3/1384 (سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي) 8. همان 9. شرق 31/3/1384 (بيانيه جبهه مشاركت ايران اسلامي) 10. شرق 1/4/1384 (فوق‌العاده) (معين) 11. همان (معين) 12. همان (مصطفي محقق داماد) 13. همان (كروبي) 14. شرق 30/3/1384 (خشايار ديهيمي) 15. شرق 26/4/1384 (حميد احراري) 16. شرق 5/5/1384 (سعيد حجاريان) 17. اقبال 23/3/1384 (معين) 18. مصاحبه با سايت روز 1/4/1384 19. همان 20. شرق 30/3/1384 (حجتي كرماني) 21. شرق 31/3/1384 (هادي خامنه‌اي) 22. همان (بابک احمدی) 23. همان 24. شرق 30/3/1384 25. شرق 1/4/84 (فوق‌العاده) (شاپور اعتماد) 26. همان (حجتي كرماني) 27. فجر 21/4/1384 (محسن آرمين) 28. شرق 1/4/84 (فوق‌العاده) 29. همان 30. شرق 29/3/84 31. شرق 29/3/84 32. اقبال، 13/2/84 (سعيد رضوي فقيه) 33. همان (معين) 34. شرق 1/4/84 (فوق‌العاده) 35. اقبال 10/2/1384 (فريدون عموزاده خليلي) 36. اقبال 27/2/1384 (فاضل ميبدي) 37. شرق 26/4/1384 (محمد قوچانی) منبع: ماهنامه سوره، شماره 19

                                     تموم

 

پس از اعلام رئيس‌جمهوري براي گفتگوي مستقيم با 57 اقتصادداني كه به دولت نامه نوشتند. الياس نادران عضو كميسيون اقتصادي مجلس نيز براي مناظره با هر يك از 57 اقتصاددان امضا كننده نامه به رئيس‌جمهوري در برنامه امشب گفت‌وگوي ويژه خبري اعلام آمادگي كرد. در همين حال مصباحي مقدم عضو كميسيون اقتصادي مجلس و سخنگوي جامعه روحانيت نيز براي مناظره با اقتصاددانان منتقد دولت اعلام آمادگي كرد همچنين از گروه كارشناسان بسيج اساتيد دانشگاه‌هاي كشور خبر مي‌‌‌رسد كه طي روزهاي گذشته 22 اقتصاددان براي مناظره با اقتصاددانان منتقد دولت اعلام آمادگي كرده‌اند...

به گزارش باشگاه خبرنگاران، الياس نادران در برنامه شب گذشته گفت و گوي ويژه خبري به بحث و بررسي در باره عملكرد اقتصادي دولت نهم پرداخته بود، براي مناظره با 57 اقتصاددان اعلام آمادگي كرد و حيدري مجري برنامه ويژه گفت و گوي خبري نيز اعلام نمود، در برنامه امشب حاضر به برگزاري اين مناظره مي‌باشد.

نادران نماينده مردم تهران در مجلس هفتم و عضو هيات علمي دانشكده اقتصاد دانشگاه تهران است و در دوره دكتري اقتصاد بخش عمومي در اين دانشكده تدريس مي كند.

روز گذشته نيز مديركل امور رسانه‌هاي رياست‌جمهوري خبر داد؛ محمود احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور كشورمان از انجام گفتگوي صريح، صميمي و مستقيم با منتقدان اقتصادي استقبال كرد.

مرتضي قمري وفا مديركل امور رسانه‌هاي رياست جمهوري در اين باره گفت:‌ در پي انتشار رسانه‌اي نامه منسوب به 57 منتقد اقتصادي انتظار بر اين بود كه اصل نامه نيز به دفتر رئيس جمهور واصل شود، ولي تاكنون چنين نشده است. اما از آن جايي كه امضا كنندگان نامه منتشره،‌ اصل و مفاد آن را تكذيب نكرده‌اند، از اين رو نسبت به صدور آن از سوي اشخاص نامبرده اطمينان نسبي به وجود آمده است.

وي تصريح كرد:‌ رئيس جمهور پس از اطلاع از اين نامه براي فراهم شدن فرصتي جهت گفتگوي مستقيم، صريح و صميمي با آنان ابراز تمايل كرده‌ است تا از نزديك در جريان ديدگاه‌هاي اين منتقدين قرار گيرد.

در همين حال مصباحي مقدم عضو كميسيون اقتصادي مجلس و سخنگوي جامعه روحانيت نيز در گفتگوي كوتاهي با باشگاه خبرنگاران براي مناظره با اقتصاد دانان منتقد دولت اعلام آمادگي كرد.

همچنين بر اساس اعلام گروه كارشناسان بسيج اساتيد دانشگاههاي كشور طي روزهاي گذشته 22 اقتصاددان با ارسال پيامهايي براي مناظره با اقتصاددانان منتقد دولت اعلام آمادگي كرده اند.

كه در اين رابطه قرار است با هماهنگي چند نفر به عنوان منتخب اين جمع براي مناظره با اقتصاددانان منتقد دولت معرفي شوند.

 

استاندار خراسان جنوبي در يادداشتي به نامه 57اقتصاددان عليه دولت نهم پاسخ گفت و نويسندگان اين نامه را به مناظره دعوت كرد.

مرتضوي درحالي براي مناظره با نويسندگان نامه 57 نفره اعلام آمادگي كرده است، كه الياس نادران نيز پيشنهاد مشابهي براي مناظره با اين افراد، بدون محدوديت زماني و مكاني ارائه داده است. همچنين رئيس‌جمهور نيز، برگزاري جلسه‌اي براي استماع ديدگاه‌هاي امضاكنندگان اين نامه را پيشنهاد داده است.

تاكنون هيچ‌يك از نگارندگان اين نامه به پيشنهاد مناظره پاسخ مثبت نداده‌اند و تنها، ميدري، از امضاكنندگان نامه مزبور، با طفره رفتن از مناظره حضوري، براي مناظره كتبي اعلام آمادگي نموده است!

 

متن كامل يادداشت سيد صولت مرتضوي، استاندار موفق خراسان جنوبي، كه پيش از استانداري دستي بر فعاليت‌هاي مطبوعاتي نيز داشته و مديرمسؤول روزنامه "حمايت" بود، در زير آمده است:

 

انتشار نامه سرگشاده شما، فرصت مناسبي فراهم آورد تا برخي از دستاوردهاي دولت نهم خاصه سفرهاي استاني اين دولت – كه به زعم رهبر معظم انقلاب منشاء بركت و اميد بوده را اينجانب به عنوان خدمتگزاري در محرومترين استان كشور بازخواني كرده و در نهايت تصميم نهايي با مردمي خواهد بود كه تا امروز استقلال و آزادي خود را ـ حتي در دشوارترين شرايط اقتصادي ـ معامله نكرده و نمي‌كنند.

 

خوانش يكم: بدعت در نقد

رعايت بي‌طرفي و پرهيز از سيطره منافع فردي و جناحي بر نقد اقتصادي، اصلي است كه بي‌گمان آن دسته از شما كه مباني نقد را مي شناسند، با آن آشنا هستند و جاي اين گلايه باقي‌ست كه چرا در ذيل نامه‌اي سراسر آكنده از تخريب و سياهي، نام كساني آمده كه با حقيقت نقد بيگانه نيستند!‌ و گزنده و تلخ اين كه در اين ميان نام كساني را مي‌توان يافت كه پيشتر در دولت يا مجلس مي‌توانستند اقتصاد ايران را از گزند تاراج اصحاب قدرت مصون نگه دارند اما...

 

به هر حال پديده‌هاي شومي چون جزايري‌ها، خصوصي‌سازي فاميلي و نظام بانكي مبتني بر منافع فردي و نه ملي، دستاورد دولت نهم نيست و ريشه آن را بايد در رانت‌خواري‌ها و سوءاستفاده‌گراني جستجو كرد كه امروز با ژست‌هاي روشنفكري برابر ملي شدن اقتصاد ايستاده‌اند و از اين كه سرمايه بانك‌ها از اختيار اربابان آن‌ها خارج شده برآشفته‌اند.

 

بر همين اساس و در همين خوانش اول، عدم صداقت در نقد و بي‌مبالاتي در رعايت اصول نقد اقتصادي را بزرگترين ضعف اين نامه ارزيابي كرده و نظر اهل فهم و بصيرت را تنها به يك نكته از هزاران نكته پنهان در سياست‌هاي اقتصادي مطلوب آقايان جلب مي‌كنم و آن اين كه چگونه نظام بانكي كشور ـ در دوره مسووليت نگارندگان اين نامه ـ مي‌تواند به يك شخص ميلياردها تومان وام اختصاص دهد، بدون اين‌كه بررسي كند وام‌هاي ديگر ت�